Για να περάσει κανείς απέναντι χρειάζεται «βάρκα» Από την ομώνυμη στήλη του φύλλου 518 12 Οκτωβρίου 2008 www.epiruspress.gr Με πιθανολογήματα δεν γίνεται πολιτική, πλην όμως και με δεδομένο πως ο κ. Καραμανλής έχει δείξει στόφα μεγάλου ηγέτη, θα συμπεριφερθεί αναλόγως στο σωστό χρόνο επιλέγοντας ο ίδιος τις κινήσεις εκείνες, που θα ανατρέψουν τις εις βάρος του και εις βάρος της κυβερνήσεώς του εντυπώσεις. ’λλωστε είναι ίδιο και χαρακτηριστικό των μεγάλων ηγετών να αιφνιδιάζουν επιλέγοντας τον τόπο και το χρόνο της μάχης. Προφανώς για να περάσει κανείς απέναντι χρειάζεται «βάρκα» και μάλιστα, αν θέλετε να το πάμε και μακρύτερα, βάρκα με γερό σκαρί και δυνατούς κωπηλάτες. Δεν μιλάμε καν για πανί, γιατί αυτό θέλει και τον κατάλληλο άνεμο, ειδεμή η άπνοια σε ακινητοποιεί, ενώ οι δυνατοί αντίθετοι άνεμοι σε πάνε όπου θέλουν αυτοί και όχι όπου εσύ θέλεις να φτάσεις. Εκτιμούμε λοιπόν πως ο Κώστας Καραμανλής έχει υπόψη του και τη βάρκα και τους κωπηλάτες και τη φορά και την ένταση του ανέμου. Και επειδή ο καλός ο καπετάνιος στη φουρτούνα φαίνεται, εκτιμώντας πως ο πρωθυπουργός είναι καλός καπετάνιος, δεν μένει παρά να περιμένουμε να περάσει τη βάρκα απέναντι με τις λιγότερες απώλειες. Το πώς φτάσαμε ως εδώ, το αναφέρουμε πιθανολογώντας εν ολίγοις στο σημείωμα της σελίδας επτά, στην «Τσουκνίδα». Αναφέρουμε δε το «πιθανολογώντας», επειδή τις βουλές του κ. Καραμανλή δεν μπορεί κανένας να ισχυρισθεί πως τις γνωρίζει. Θα μου απαντήσετε ίσως πως με πιθανολογήματα δεν γίνεται πολιτική, πλην όμως και με δεδομένο πως ο κ. Καραμανλής έχει δείξει στόφα μεγάλου ηγέτη, θα συμπεριφερθεί αναλόγως στο σωστό χρόνο επιλέγοντας ο ίδιος τις κινήσεις εκείνες, που θα ανατρέψουν τις εις βάρος του και εις βάρος της κυβερνήσεώς του εντυπώσεις. ’λλωστε είναι ίδιο και χαρακτηριστικό των μεγάλων ηγετών να αιφνιδιάζουν επιλέγοντας τον τόπο και το χρόνο της μάχης. Οι στρατηγικοί στόχοι του Καραμανλή είναι εξαιρετικά σημαντικοί κι αν υπήρχε περίπτωση να πορευθεί η χώρα στη βάση αυτών των σχεδιασμών, τα πράγματα θα είχαν αλλάξει σημαντικά και τώρα θα μιλούσαμε για άλλα πράγματα, ενώ η χώρα θα είχε αποκτήσει εξαιρετικό προβάδισμα από τους γείτονές της και ο ρόλος της θα ήταν εξαιρετικά πιο σημαντικός στη διακυβέρνηση της ενωμένης Ευρώπης. Επειδή όμως ο Επαμεινώνδας θέλει και τον Πελοπίδα του, εκτιμώντας όλα όσα έχουν γίνει σε εφαρμογή της στρατηγικής του πρωθυπουργού για τη χώρα, δεν μπορούμε να μη παρατηρήσουμε και να μη σημειώσουμε πως η ποιότητα της σύλληψης των ιδεών, πόρω απέχουν από την τακτική εφαρμογή τους, την οποία ασφαλώς δεν μπορεί να χρεωθεί κανείς άλλος πέρα από την κυβέρνηση και τις αστοχίες της. Όπερ σημαίνει πως είτε δεν υπήρχαν οι κατάλληλοι άνθρωποι για να περάσουν τις αλλαγές, τις οποίες αναντίρρητα χρειάζεται και επιθυμεί η χώρα είτε δεν είχε προλειανθεί κατάλληλο το «έδαφος» επί του οποίου επιχειρήθηκαν οι αλλαγές. Εν προκειμένω κάποιοι στην κυβέρνηση πορεύθηκαν ενάντια στη λογική και το απαύγασμά της που θέλει –εντελώς λαϊκά- πως δεν υπάρχει λόγος να μιλάς εις ώτα μη ακουόντων, επειδή δεν υπάρχει καμιά περίπτωση συνεννόησης, ενώ η διάθεση επιβολής και η υλοποίησή της θα φέρει καταστροφικά αποτελέσματα. Από την άλλη πλευρά η μη καλλιέργεια κλίματος κατανόησης και εμπιστοσύνης μεταξύ της κυβέρνησης και του λαού και η συμπόρευση προς τη σωστή κατεύθυνση θα έπρεπε να ήταν το ζητούμενο και ο πρώτος στόχος της κυβερνητικής πολιτικής, δεδομένου πως η συσσωρευμένη μιζέρια αυτού του λαού, που πέφτει θύμα πάντα της κολακείας και των εξ αυτής επιλογών του, δε μπορεί να ξεριζωθεί από τη μια μέρα ως την άλλη. Συνεπώς δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μια κυβέρνηση μπορεί να επικοινωνήσει σωστά με το λαό, αν δεν υπάρχει το κατάλληλο εργαλείο, που αν δεν με απατά η μνήμη μου λέγεται «επικοινωνιακή πολιτική» και η οποία δεν υλοποιείται ούτε με ασκήσεις μνήμης ούτε με παρελθοντολογία ούτε με ουσιαστική έλλειψη δουλεμένων, ακριβών, ορθών και αποτελεσματικών αυταπόδεικτων επιχειρημάτων, επί των οποίων ουδεμία ανακρίβεια, ανταπόδειξη, άρνηση ή πολεμική χωρεί. Εν προκειμένω, όσο κι αν προσπαθήσει κανείς στην εφαρμογή μιας σωστής έστω, αλλά αναποτελεσματικής πολιτικής, το μόνο που μπορεί να πετύχει είναι να σπάσει τα μούτρα του και να αποτύχει εκλογικά, χωρίς ωστόσο να πιάσει τόπο η –ας την πούμε- θυσία για το γενικό καλό, δεδομένου πως την επαύριον των εκλογών, οι «νικητές και θριαμβευτές», επί του φρονήματος κυρίως και επί του συμφέροντος του τόπου, για να γενούν αρεστοί θα καταργήσουν τα νομοθετήματα της προηγούμενης κυβέρνησης, αδιαφορώντας για τις συνέπειες, απολαμβάνοντας το πρόσκαιρο μεθύσι της εξουσίας, που θα ξαναφτιάξει νέα τζάκια, νέες δομές, νέες καταστάσεις! Εντάξει δε συμφωνώ καθόλου σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, αλλά ποιος νοιάζεται τελικά για το συμφέρον αυτού του τόπου, όταν οι ίδιοι που τον κατοικούν και κυρίως αυτοί που θα έπρεπε να τον διδάσκουν ήθος και φρόνημα στο διηνεκές, είναι οι πρώτοι που έβαλαν τον λίθο, παριστάνοντας κατά συνήθεια τους αναμάρτητους